Odwiedź nasz profil

18:33

11.12

Imieniny Biny, Damazego, Waldemara

kusnie@kusnue.pl

GG
Skype


eGospodarka.pl

Czym jest hipoterapia? (ciąg dalszy)

Koń koryguje postawę ciała.
Konieczność utrzymania prawidłowego dosiadu zmusza do aktywnego prostowania się. Wzmocnieniu ulegają mięsnie grzbietu, brzucha i obręczy biodrowej. Prowadzi to do zmniejszenia przodopochylenie miednicy. Dzięki wzmocnieniu mięsni kształtuje się nowa, prawidłowa postawa ciała.
Koń zapobiega przykurczom i ograniczeniom ruchomości w stawach.
Wspominanych łańcuch ruchów grzbiet konia- miednica- kręgosłup- barki- kończyny jeźdźca uruchamia rytmicznie i łagodnie kolejno wszystkie mięsnie i stawy. Hipoterapia i jazda konna zmniejsza przede wszyskim przykurcze przywodzicieli ud i ograniczenia ruchomości obręczy biodrowej.
Koń zwiększa możliwości lokomocyjne.
Osoby niepełnosprawne cierpią na ogół z powodu ograniczonych możliwości ruchowych. Siedząc na koniu, popędzając go pracom bioder, kręgosłupa- odbierają wrażenie prawidłowego chodu i mogą go ćwiczyć. Koń oddaje do dyspozycji osoby niepełnosprawnej swoje cztery zdrowe nogi stwarzając tym samym nieograniczone możliwości lokomocyjne. Takie przeszkody jak odległość, nierówność terenu, piasek czy woda przestają istnieć.Jest to przeżycie piękne i niezapomniane.
Koń może usprawniać bardzo łagodnie.
Jest to możliwe dzięki jego specyficznej budowie i łagodnemu oddziaływaniu ruchu konia w stępie. W hipoterapii istnieje cały szereg odpowiednich ułożeń, odporów i technik asekuracji, regulujących stopień uruchamiania, wysiłku i bodźcowania organizmu. Dzięki temu hipnoterapię można zaoferować nawet pacjentom ze znacznymi deficytami fizycznymi i psychicznymi.
Koń pobudza zmysły.
Dotyk końskiej sierści, łaskotanie grzywy, rozmaitości kształtów, odgłos kroków, przyjazne parskanie i mile kojarzony zapach stymulują zmysły dotyku, słuchu, wzroku i węchu. Towarzyszy temu ciągłe wytrącanie z równowagi i konieczność jej natychmiastowego odnajdywania, jeżeli nie chcemy zbyt prędko rozstać się z tym bogactwem wrażeń. Czucie głębokie (proprioceptywne) jest stymulowane przez nieustające przeciwstawne bodźce dopływające z mięsni, ścięgien i stawów całego ciała. Wszystko to niezwykle rozwija zaburzoną zdolność równoczesnego odbierania bodźców i ich kojarzenia .Dzięki temu kształtuje się poczucie własnego ciała i orientacji przestrzennej.
Koń stanowi źródło bodźców równoważnych.
Hipoterapia daje nieograniczone możliwości stopniowania i różnicowania bodźców równoważnych. Dzięki przyspieszeniom poziomym i pionowym: kołysaniu, zmianom kierunku jazdy, zatrzymywaniu się, ruszaniu, przyspieszaniu i zwalnianiu tempa jazdy, zastosowaniu specjalnych ułożeń, odpowiednich ćwiczeń i zabaw- ruch konia staje się potężnym generatorem bodźców równoważnych.
Koń uaktywnia.
Rytmiczne pobudzające ruchy towarzyszące jeździe konnej wzmagają wydzielanie hormonów, (szczególnie adrenaliny) stymulując układ wegetatywny. Następuje wyraźny wzrost aktywności ruchowej, koncentracji uwagi i dobrego samopoczucia. Ma to szczególne znaczenie w terapii osób niepełnosprawnych.
Koń usprawnia prace organów wewnętrznych.
Dzięki stymulacji układu hormonalnego i wegetatywnego, jazda konna poprawia krążenie, oddychanie, pracę jelit a nawet prace układu odporonościowego. Działanie to jest szczególnie aktywne podczas jazdy stepem.
Koń mobilizuje i nie nudzi.
Koń żywy i reagujący na otoczenie wymaga od osoby niepełnosprawnej aktywności, nie pozwala jej na pozostawanie biernym, jak to bywa w niektórych innych formach terapii.
Koń uczy.
Podczas zajęć hipoterapeutycznych pacjent dzięki aktywizacji i pozytywnemu nastawieniu na współpracy z terapeutą może opanować szereg umiejętności i pojęć. Koń jest pomocny w pracy pedagoga specjalnego, psychologa, logopedy. Obcowanie z koniem i jego otoczeniem nie tylko wzbogaca wiedzę pacjenta o świecie, ale uczy go również samodzielności, odpowiedzialności i współpracy z innymi.
Koń relaksuje.
Kontakt z koniem, poddanie się jego łagodnym, kołyszącym ruchom sprzyja relaksowi i odprężeniu. Świat widziany z końskiego grzbietu jest większy i piękniejszy. Obcowanie z tym dużym, imponującym przyjacielskim zwierzęciem ma wpływ na równowagę emocjonalną i powoduje osłabienie reakcji nerwicowych.
Koń uniwersalnym stanowiskiem terapeutycznym.
Koń może zastępować materac (szeroki zad) terapeutyczna piłkę, lub wałek (kłoda), klin (szyja), bądź drabinkę do podciągania (grzywa). Idąc stępem wprowadza pacjenta leżącego na nim na brzuchu- w ruchy zbliżone do pełzania, pacjenta opartego na łokciach i kolanach- w ruchy zbliżone do czworakowania, pacjenta siedzącego- w ruchy identyczne z ruchami prawidłowo kroczącego człowieka. Nie ma takiego przyrządu który był by równie uniwersalny. Siedząc na koniu łatwiej opanować pojęcia przestrzenne, schemat własnego ciała, nauczyć liczyć, wymawiać trudne głoski i wyrazy.
Koń to żywa i ruchoma pomoc terapeutyczna, dydaktyczna i edukacyjna, którą mogą i powinni wykorzystywać wszyscy specjaliści pracujący z osobami niepełnosprawnymi.
wg. Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Hipoterapeutycznego - Warszawa.

Więcej-Wskazania i przeciwskazania do hipoterapii